Stojąc na stromych zboczach Łopienia, czułem prawdziwą energię miejsca, która wykracza daleko poza zwykły turystyczny ruch. Nie było to typowe wyjście na szlak, gdzie każdy idzie swoim tempem i myśli o własnym celu. Tutaj panowała atmosfera wspólnoty, w której każdy uczestnik, niezależnie od wieku czy pochodzenia, czuł się jak częścią jednej wielkiej rodziny górskiej. Widok setek ludzi wspierających się nawzajem podczas podejścia był dla mnie mocnym dowodem na to, że góry mają niezwykłą moc łączenia osób ze sobą. Czuliśmy ten duch już od samego początku, gdy grupa startowała z Dobrej o siódmej rano.
Wędrówka jako forma modlitwy i spotkania
Sam proces wspinaczki na Łopień był dla mnie równie ważny, jak dotarcie na szczyt. Przewodnik Jarosław Orzeł poprowadził nas z taką dbałością o każdy szczegół, że nawet najbardziej wymagający turyści czuli się bezpiecznie i komfortowo. Nieustannie obserwowałem, jak ludzie rozmawiają, śmieją się i dzielą się swoimi historiami związanymi z tym regionem. To nie były luźne znane sobie osoby, lecz prawdziwa społeczność miłośników Beskidu Wyspowego. Każdy krok na stoku był świadectwem szacunku dla przyrody oraz tradycji tego miejsca.
Na szczycie czekała nas uroczystość, która nadała wydarzeniu głębszy wymiar duchowy. Msza święta odprawiona pod gołym niebem była dla wielu uczestników momentem refleksji i wdzięczności za piękno otaczającej nas natury. Ksiądz Zygmunt Śmigowski, salwatorianin posługujący w Australii od dwudziestu jeden lat, zabrał głos z taką siłą przekazu, że trudno było nie poruszyć się emocjonalnie. Jego obecność podkreślała międzynarodowy charakter tego spotkania oraz uniwersalną wartość miłości do ojczystych stron. Muzyczna oprawa przygotowana przez zespół „Jurkowianie” dopełniła tej chwili sacrum.
Sobieskie jubileusze Jurkowian
Dla mnie szczególnie wzruszające było obserwowanie występu zespołu „Jurkowianie”, który obchodził właśnie sześćdziesiąte urodziny działalności. Pod kierownictwem Karoliny Czech-Dziadoń i Ryszarda Czecha muzycy zaprezentowali się na najwyższym możliwym poziomie artystycznym. Hymn Odkrywców Beskidu Wyspowego zabrzmiał z taką dumą, że włos dźwigał się mi na głowie przy każdym akordzie. To nie były tylko piosenki, lecz żywy zapis historii regionu i ludzi, którzy go kochają. Widziałem w oczach starszych uczestników łzy wzruszenia, co potwierdziło moc tego wydarzenia.
Specjalna polka suwana wybrzmiała z dedykacją dla wszystkich zgromadzonych na Łopieniu. Rytm tańca i melodia przeniosły nas w czasie, przypominając o dawnych tradycjach tanecznych górskich społeczności. Byłem pod wrażeniem techniki wykonawczej oraz pasji, z jaką muzycy oddawali się swojej sztuce. To pokazuje, że kultura regionalna nie umiera, lecz ewoluuje i znajduje nowych zwolenników. Zespół „Jurkowianie” stał się sercem muzycznym całego spotkania.
Wiek i odległość nie mają znaczenia
Warto wspomnieć o fascynującej różnorodności wiekowej uczestników, którzy przybyli na tę uroczystość. Najmłodszą uczestniczką była dwumiesięczna Iga Homa z Półrzeczek, która została przymierzona do górskiego powietrza w ramionach rodziców. Z drugiej strony, osiemdziesięcioletni Jan Liber z Nowego Sącza pokazał nam wszystkim, że wiek to tylko liczba, jeśli ma się zdrowy umysł i silne ciało. Widok tych dwóch skrajności na tym samym szlaku był dla mnie symbolem życia i ciągłości pokoleń.
Odległość geograficzna również nie stanowiła bariery dla miłośników Beskidu Wyspowego. Jan Górka z Koszalina otrzymał wyróżnienie jako uczestnik przybyły z najdalszego zakątka Polski, co świadczy o sile przyciągania tego regionu. Jeszcze dalej miał do pokonania ksiądz Zygmunt Śmigowski, który przyleciał specjalnie z Sydney w Australii. Jego podróż była dla mnie inspiracją do doceniania wartości podróży i spotkań z ludźmi z różnych kultur. To dowód na to, że pasja do gór nie zna granic państwowych.
Wyróżnienia dla najmilszych
Oprócz dystansu i wieku, organizatorzy postanowili uhonorować także cechy charakterowe uczestników. Anna Welcer z Wrocławia została wyróżniona jako najmilsza uczestniczka spotkania, co było zasłużone jej uśmiechem i życzliwością wobec innych. Ksiądz Tomasz Święto z Jurkowa otrzymał tytuł najmilszego uczestnika wśród mężczyzn, co również nie dziwiło przy jego charyzmie. Te wyróżnienia pokazały, że oprócz fizycznej wytrzymałości, liczy się też otwartość serca na drugiego człowieka.
Kategoria „Rodzinne Odkrywanie” przyniosła zaskakujące rezultaty w postaci zwycięstwa rodziny Dudzików z Dobrej. Licząca aż dwadzieścia sześć osób rodzina pokazała, że góry mogą być miejscem spotkań wielopokoleniowych. Widziałem, jak dzieci bawią się na trawie, a dziadkowie opowiadają historie o dawnych czasach. To idealny przykład tego, jak turystyka może służyć integracji rodzinnej.
Wiedza o regionie jako kapitał
Konkurs wiedzy o Beskidzie Wyspowym oraz gminach-gospodarzach przyciągnął tłumy chętnych do sprawdzenia swoich umiejętności. Józef Smoleń z Jurkowa zwyciężył, pokazując imponującą znajomość lokalnej historii i geografii regionu. Drugie miejsce zajęła Marta Świerczek z Krakowa, a trzecie Grzegorz Starmach z Tęgoborza. Wyniki te świadczą o rosnącym zainteresowaniu wiedzą merytoryczną dotyczącą naszych gór.
Organizatorzy wydarzenia, czyli gminy Dobra i Tymbark przy współpracy Forum Gmin Beskidu Wyspowego, stworzyli idealne warunki do takiej edukacji. Projekt „Odkryj Beskid Wyspowy 2026” jest finansowany przez Województwo Małopolskie, co pokazuje wsparze dla inicjatyw promujących region. Dla mnie to ważny sygnał, że władze lokalne rozumieją wartość kulturową i turystyczną Beskidu Wyspowego.
Podsumowując, niedzielne spotkanie na Łopieniu było dla mnie wielką lekcją historii, przyjaźni i miłości do ziemi. Widziałem ludzi różnych pokoleń i narodowości łączących się wokół wspólnych wartości. To wydarzenie potwierdziło moją tezę, że góry to nie tylko krajobraz, ale przede wszystkim ludzie, którzy je kochają. Mam nadzieję, że przyszłe edycje będą równie udane i pełne emocji.