Tragedia, która wydarzyła się na alei Józefa Piłsudskiego w Nowym Sączu, wywołała falę emocji i dyskusji wśród mieszkańców oraz władz miasta. Jednym z pierwszych głosów był apel radnego Miłosza Drożdża o obniżenie dopuszczalnej prędkości na tej ulicy z 60 do 50 kilometrów na godzinę. Propozycja ta wynika z chęci poprawy bezpieczeństwa, szczególnie w rejonie tak intensywnie eksploatowanym jak tzw. Dzikie Rondo. Jednak jako obserwator sytuacji drogowych uważam, że taka zmiana to jedynie kosmetyczna poprawka, która nie dotknie sedna problemu.
Prokuratura Okręgowa w Nowym Sączu ujawniła przerażające szczegóły dotyczące 21-letniego kierowcy Volkswagena Passat. Młody mężczyzna nie miał wcześniejszych skazań sądowych, co mogłoby sugerować jego bezproblemowe dotychczasowe funkcjonowanie w systemie prawnym. Okazuje się jednak, że w ciągu zaledwie jednego roku otrzymał aż trzy mandaty za przekraczanie dozwolonej prędkości. Każdy z tych mandatów był ostrzeżeniem, które zostało całkowicie zignorowane przez sprawcę śmiertelnego wypadku.
Z ustaleń śledczych wynika, że w momencie kolizji samochód poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 120 km/h. Należy pamiętać, że na alei Piłsudskiego obowiązuje limit wynoszący jedynie 60 km/h, a więc kierowca przekroczył go dwukrotnie. Prokuratura zarzuca mu spowodowanie śmiertelnego wypadku w trakcie nielegalnego wyścigu samochodowego. Taka skala wykroczenia świadczy o całkowitym braku szacunku do przepisów i życia innych ludzi.
W tej sytuacji pytanie o obniżenie limitu do 50 km/h wydaje się retoryczne i pozbawione realnego znaczenia praktycznego. Kierowca, który decyduje się jechać z prędkością dwukrotnie przekraczającą dopuszczalną, nie zatrzyma się dla znaku „50”. Dla osoby gotowej na takie ryzyko różnica dziesięciu kilometrów na godzinę jest całkowicie niezauważalna i nie stanowi żadnej bariery psychologicznej.
Radny Miłosz Drożdż w swojej interpelacji zaproponował również inne działania, takie jak przeniesienie przejść dla pieszych czy montaż sygnalizacji świetlnej. Te elementy mogą rzeczywiście wpłynąć na zwiększenie bezpieczeństwa pieszych i ograniczenie prędkości przez zmianę geometrii jezdni. Kompleksowy audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego jest również krokiem w dobrą stronę i należy go popierać z pełnym przekonaniem.
Problem polega jednak na tym, że infrastruktura nie zastąpi egzekwowania prawa przez odpowiednie służby. Obecny system karania kierowców za przekraczanie prędkości okazuje się niewystarczający w przypadku osób uporczywie łamiących przepisy. Trzy mandaty w ciągu roku to sygnał alarmowy, który powinien skutkować natychmiastowym odebraniem prawa jazdy.
Zgodnie z obecnymi przepisami, kierowca posiadający prawo jazdy dłużej niż rok musi przekroczyć próg 24 punktów karnych, aby trafić na badanie psychologiczne. W przypadku osób z pierwszym prawem jazdy próg ten wynosi 20 punktów, co skutkuje cofnięciem uprawnień. Mechanizm ten jest zbyt leniwy i pozwala na wielokrotne łamanie prawa bez realnych konsekwencji w krótkim okresie czasu.
Moim zdaniem system powinien reagować znacznie szybciej na powtarzające się poważne wykroczenia drogowe. Trzy mandaty za prędkość w ciągu roku to jasny sygnał, że dana osoba jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa publicznego. Należy rozważyć wprowadzenie rygorystyczniejszych zasad, które uniemożliwiałyby takim kierowcom dalsze poruszanie się po drogach.
Dyskusja powinna również objąć skuteczność sankcji za prowadzenie pojazdu bez uprawnień. Obecnie wielu osób traktuje odebranie praw jazdy jako tymczasową niedogodność, a nie poważną karę. Jeśli kierowca wie, że może ponownie wsiąść za kierownicę bez większych konsekwencji, to mandaty tracą swoją odstraszającą siłę.
Tragedia w Nowym Sączu powinna stać się punktem zwrotnym w podejściu do bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zamiast szukać łatwych rozwiązań w postaci obniżania limitów prędkości, należy skupić się na eliminacji najgroźniejszych kierowców z ruchu. Tylko skuteczna egzekucja prawa i szybka reakcja na wykroczenia mogą uratować więcej ludzkich żyć niż nowe znaki drogowe.