Zawsze marzyłam o tym dniu, choć przez ostatnie lata wydawało się, że ten moment już nigdy nadejdzie. Jedenaście lat to bardzo długi czas w sporcie, zwłaszcza gdy mówimy o tak dynamicznej dyscyplinie, jaką jest kajakarstwo górskie. Pamiętam jeszcze dziś emocje z mistrzostw świata, gdzie wraz z drużyną zajęliśmy czwarte miejsce, co było ogromnym sukcesem dla polskiego sportu. Jednak rzeczywistość szybko udowodniła, że trofea i medale to nie wszystko, a zdrowie jest fundamentem, na którym buduje się każdą karierę. Po tych mistrzostwach przyszły trudne chwile, które wymusiły na mnie długą przerwę od profesjonalnych zawodów.
Kontuzje, z którymi zmagałam się przez te wszystkie lata, były prawdziwym testem mojej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Każda próba powrotu do treningów kończyła się kolejnym urazem, co naturalnie prowadziło do frustracji i chwil zwątpienia w siebie. Wiedza, że inni zawodnicy rozwijają swoje umiejętności, podczas gdy ja musiałam skupiać się na rehabilitacji, była niezwykle bolesna. Nie raz zastanawiałam się, czy warto dalej walczyć, czy może czas podjąć decyzję o zakończeniu kariery sportowej na rzecz spokojniejszego życia. Mimo to, coś we mnie ciągnęło do wody, do rywalizacji i do reprezentowania barw naszego kraju.
Nowy Sącz stał się dla mnie miejscem, gdzie mogłam odnaleźć równowagę i skupić się na powolnym, ale systematycznym powrocie do formy. Lokalna społeczność wspierała mnie w tych trudnych chwilach, co dawało mi dodatkową motywację do niepoddawania się. Treningi zaczynały być coraz bardziej intensywne, a moje ciało reagowało na nie coraz lepiej, co było pierwszym sygnałem, że powrót jest możliwy. Praca z fizjoterapeutami i trenerami była kluczowa, ponieważ każdy ruch musiał być przemyślany i kontrolowany, aby uniknąć nawrotu kontuzji. To proces, który wymagał cierpliwości, której często brakuje w świecie sportu.
Wczoraj otrzymałam oficjalne powołanie do reprezentacji Polski, co wywołało we mnie burzę emocji, których nie potrafię nawet opisać. To uczucie było mieszanką radości, ulgi i ogromnej odpowiedzialności za to, co przede mną leży. Wiem, że to nie jest koniec mojej drogi, lecz dopiero początek nowego etapu mojej kariery sportowej. Muszę udowodnić, że przez te jedenaście lat nie straciłam formy i że jestem gotowa na najwyższe wymagania jakie stawia przed sobą kadra narodowa. Każdy trening teraz ma dla mnie podwójne znaczenie, ponieważ stawką jest nie tylko moja satysfakcja, ale i wynik zespołu.
W sobotę czeka nas mecz z reprezentacją Islandii, który będzie pierwszym sprawdzianem mojej obecnej kondycji fizycznej i taktycznej. Islandki są utytułowaną drużyną, która nie lęka się rywalizacji z najlepszymi zespołami na świecie, więc spodziewam się bardzo trudnego spotkania. To idealna okazja, aby pokazać selekcjonerowi, że zasługuję na miejsce w składzie na nadchodzące mistrzostwa Europy. Muszę być skupiona od pierwszej do ostatniej sekundy rywalizacji, ponieważ każdy błąd może zostać wykorzystany przez przeciwniczkę. Przygotowania są zaawansowane, ale wiem, że prawdziwy test zacznie się dopiero na wodzie.
Moim głównym celem jest kwalifikacja do grudniowych mistrzostw Europy, które stanowią kluczowy punkt w kalendarzu sportowym tego roku. To turniej, na którym mogę pokazać, że po długiej przerwie wciąż jestem konkurencyjna i gotowa na walkę o medale. Świadomość, że każdy trening przybliża mnie do tego celu, daje mi siłę do pokonywania codziennych trudności i zmęczenia. Nie chcę tylko uczestniczyć w tych mistrzostwach, ale mam ambicję, aby przynieść Polsce dobry wynik i zadowolić kibiców, którzy śledzą moją historię. To presja, z którą muszę się nauczyć żyć i która będzie napędzać mnie do działania.
Wspomnienia z przeszłości często wracają do mnie podczas najbardziej wymagających chwil treningowych, przypominając mi o tym, jak daleko poszłam. Czwarte miejsce na mistrzostwach świata to wynik, który nigdy nie przestanie mnie dumnie wspominać, ale teraz staram się skupić na teraźniejszości i przyszłości. Nie mogę pozwolić sobie na czarną listę czy rozmyślanie o tym, co mogłoby być, gdyby nie kontuzje. Muszę korzystać z każdej chwili, którą mam w kadrze, ponieważ wiem, jak kruchy może być świat profesjonalnego sportu. Każda chwila na wodzie jest dla mnie teraz cenna i traktuję ją jako dar.
Współpraca z pozostałymi zawodniczkami kadry to również ogromne wyzwanie, ale jednocześnie źródło inspiracji i energii. Dziewczyny przyjęły mnie życzliwie, co bardzo ułatwiło mi reintegrację do zespołu po tak długiej nieobecności. Uczymy się od siebie nawzajem nowych technik i strategii, co pozwala nam rozwijać się jako drużyna, a nie tylko jako indywidualne jednostki. Atmosfera w zespole jest pozytywna, co przekłada się na lepsze wyniki podczas wspólnych ćwiczeń i sparingów. Wiem, że razem jesteśmy silniejsze niż osobno, a to klucz do sukcesu w międzynarodowych rozgrywkach.
Przygotowania fizyczne idą zgodnie z planem, choć wciąż czuję pewną ostrożność przy bardziej dynamicznych elementach treningu. Nie chcę ryzykować zdrowia, ponieważ wiem, jak szybko wszystko może się zmienić, gdy tylko zaniedbam bezpieczeństwo. Mój organizm potrzebuje czasu, aby w pełni dostosować się do obciążeń charakterystycznych dla szczytowej formy sportowej. Codzienne monitorowanie mojego stanu zdrowia pozwala mi i trenerom na bieżąco korygować plan treningowy, co jest niezbędne w mojej sytuacji. To proces ewolucyjny, a nie rewolucyjny, który wymaga ciągłej uwagi i precyzji.
Wierzę, że ten powrót do reprezentacji Polski to dopiero początek nowej ery w mojej karierze sportowej. Mam przed sobą wiele wyzwań, które czekają na mnie zarówno na treningach, jak i podczas oficjalnych zawodów międzynarodowych. Nie boję się rywalizacji, ponieważ wiem, co potrafię osiągnąć, gdy skupię wszystkie swoje myśli i siły na jednym celu. Sądeczanie będą mieli okazję zobaczyć, że ich rodaczka wciąż ma w sobie ogień i chęć walki o najwyższe laury sportowe. Liczę na wasze wsparcie i wierzę, że razem uda nam się osiągnąć sukces na grudniowych mistrzostwach Europy.