Dobry dzień, witamy wszystkich, moi drodzy widzowie, i zaczynamy w nietypowy sposób, ponieważ jesteście na progu smaku tego, co zobaczycie w najnowszej Polimacie. Uznałem, że sam sprawdzę, co zostało z inaczej pięknej polskiej tradycji szkoleniowych statków, które w praktycznym sensie szkoliły przyszłych polskich morskich wilków na morzu. Dlatego odwiedzimy historyczny Dar Pomorza, ale także bardziej nowoczesny Dar Młodzieży. Wszystko to nastąpi bardzo szybko, aby nie stracić waszej uwagi na dłużej.
Nietypowa postać w historii kina
Zostańcie z nami, ale zdecydowałem, że dzisiejsza Polimaty Plus będzie również nieco nietypowa. Mamy tylko jeden, ale niezwykle interesujący numer przed nami. Bartek wysłał go w innym razie krótkim e-mailem, ale zwięzłym. Radek, w głównym odcinku, skupił się na bardziej współczesnych reżyserach, ale w Plusie chciałbym poprosić Was o zwrócenie uwagi na jedną nietypową postać w dokumentach, która jest również tutaj.
Kontrowersje wokół Leni Riefenstahl
Uwaga, na pewno najbardziej kontrowersyjna, i ta postać to Leni Riefenstahl. No, ktoś mógłby powiedzieć, że Kotarski zapomniał o Leni, skoro to pełnoprawny reżyser dokumentalny, ale pamiętajcie, że był to odcinek o moim subiektywnym doborze dokumentalistów, których lubię, szanuję, podziwiam ich pracę. Wolę nie subskrybować opinii, że jestem wielkim entuzjastą pracy Leni Riefenstahl, ponieważ dla tych, którzy nie znają tego bohatera, po prostu zaznaczę, że wielu uważa ją za główny organ propagandy tego człowieka, Josefa Goebbelsa.
Zbliżenie do władzy nazistowskiej
Widzimy ich razem na zdjęciu, co potwierdza bliskie związki artystki z reżimem. Co więcej, Leni Riefenstahl żyła bardzo blisko członków partii nazistowskiej. Teraz, na przykład, możecie zobaczyć ją na zdjęciu z Adolfem Hitlerem, a niektórzy nawet twierdzili, że byli parą kochanków. Trudno to dzisiaj potwierdzić, ale ona miała dla nich wiele znaczenia. Innym dowodem jest zdjęcie z drugą najważniejszą osobą, Heinrichem Himmlerem, gdy chodzi o rzeczywistość Drugiej Rzeszy.
Filmy jako narzędzia propagandy
Dlatego partia nazistowska nie szczędziła jej środków, aby umożliwić jej tworzenie dzieł epoki. Jednym z nich, który już Wam pokazałem, jest film Olimpia, który raportował o wydarzeniach na olimpiadzie. Rozmawialiśmy o tym w odcinku o pięciu rzeczach, które nas obrzydły ze względu na nazistów. Aby zobaczyć dynamiczne montażu, pokazujące postaci jako rzeźby bohaterów, a z drugiej strony, na przykład, innowacyjne ujęcia przeciwko światłu lub z wielu nietypowych kątów.
Olimpia i kryzys w Stanach Zjednoczonych
A teraz wyobraźcie sobie, że ten film Olimpia, który w świadomości publicznej obecnie jest uważany za dzieło propagandy, manipulacji, rasizmu i tak dalej. Początkowo był bardzo dobrze przyjęty na całym świecie. Na przykład, gdy Leni Riefenstahl udała się do Stanów Zjednoczonych, aby promować ten film, udała się tam prawie w chwale i chwalono ją. Prasa pisała o tym bardzo dobrze.
Koniec kariery w Ameryce
Poza tym, tak jak inne europejskie dzienniki, Leni Riefenstahl jako artysta była w pewnym stopniu nieszczęśliwa, ponieważ premiera jej filmu w Stanach Zjednoczonych zbiegła się z bardzo brutalnym wydarzeniem, które bez wątpienia było Kristallnacht, kiedy synagogi w Niemczech płonęły, witryny sklepów zostały zniszczone, a tysiące Żydów stanęło przed okrutną prześladowaniem. Reżyser twierdził na premierach, że sprawa została całkowicie przesadzona. Tutaj w Niemczech wszystko jest w porządku i na pewno nie może być tak, jak donoszono, ale nikt jej nie uwierzył.
Porażka i powrót do Niemiec
Musiała spakować bagaże, i to właśnie ze względu na Kristallnacht premiera Olimpii w Stanach Zjednoczonych zakończyła się porażką. Ale to nie oznacza, że w Niemczech jej praca w żaden sposób nie została stracona. Jej sława wyblakła. Nic z tego nie było dobrze pamiętane przez wszystkich. Jej monumentalne dzieła, takie jak Triumf woli z 1935 roku, który również w pewien sposób obejmował Zjazd Partii w Norymberdze, i ten film, który teraz oglądacie.
Dziedzictwo artystyczne i polityczne
Dzięki finansowaniu partii mógł być wyprodukowany prawie bez żadnych barier, a Renstal mogła pozwolić sobie na pełny komfort pracy. Ten Zjazd w Norymberdze został sfilmowany przez dziesiątki kamer, a całe świętowanie zostało zaplanowane tak, aby to wydarzenie nazistowskie wyglądało pięknie w obiektywach, i dlatego ten projekt stał się symbolem estetyki totalitaryzmu. Nasza analiza pokazuje, jak sztuka może służyć celom politycznym, a jednocześnie budować legendę, która przetrwała upadek reżimu.