Jesteśmy świadomi, że cała nasza rasa, licząca obecnie siedem miliardów ludzi, żyje w jednym miejscu na pojedynczym kawałku skały. Ta sytuacja jest otoczona przez wrogą przestrzeń kosmiczną, która nieustannie grozi nam różnymi zagrożeń. W skali kosmicznej taka koncentracja populacji prosi o kłopoty i poważne konsekwencje dla przyszłości naszego gatunku.
Ryzyko istnienia na jednej planecie
Jeśli wszyscy żyjemy razem w jednym miejscu, każde wystarczająco duże zdarzenie, które zniszczy biosferę, jest równoznaczne z wyginięciem 100% ludzkiej rasy. Nasza obecna sytuacja przypomina mrówki żyjące w jednym gnieździe w lesie. Żyją i umierają, prowadząc swoje codzienne życie w zamkniętym środowisku, które jest dla nich całym światem.
Ale pewnego dnia wybuchają pożar, który niszczy cały las wraz z całym gniazdem mrówek i wszystkimi mrówkami. Podobnie choroba może dotknąć gniazdo, albo ktoś wylewa zbiornik chemikaliów w pobliżu. Dla mrówek nie ma to znaczenia, wydarzenie o takiej skali nastąpiło, które zniszczyło całe gniazdo, ale mrówki są mądre i ekspansywne stworzenia, zbudowały wiele gniazd w wielu różnych lasach.
Dla nas skala jest większa, ponieważ nasze gniazdo to cały planet. Tylko podział ludzkości na wiele fragmentów na wielu planetach i w wielu układach gwiazdowych gwarantuje nasze przetrwanie. Liczba potencjalnych zagrożeń tego typu jest wysoka, a prawdopodobieństwo ich wystąpienia nie jest zerowe.
Klasyfikacja zagrożeń dla cywilizacji
Możemy je podzielić na wewnętrzne i zewnętrzne. W wewnętrznych katastrofach mamy na przykład katastrofy naturalne, pandemie, zmiany klimatu. Czy nawet autodestrukcja jest powiązana z autodestrukcją? Istnieje interesująca sytuacja, w której ludzkość dążyła do jedności od samego początku swojego istnienia. Grupy łączą się w większe grupy, wioski zamieniają się w miasta, miasta stają się częścią państw, a państwa stają się częścią grup państw.
Oczywiście są wojny i podziały, ale ogólny trend jest raczej jednoczący. Jeśli ten proces potrwa wystarczająco długo, jego granicą jest unifikacja całej ludzkości na całym planecie. Ale zanim wydarzy się to wydarzenie, ludzka rasa osiąga inny etap rozwoju. Rozwija broń masowego rażenia i znajduje się w sytuacji, w której nadal jest pełna podziałów, a jednocześnie staje się zdolna do samobójstwa.
Statystyka rozwoju cywilizacji
Może jeśli istnieje coś takiego jak statystyka rozwoju cywilizacji kosmicznych w galaktyce, to jest to najczęstszy przypadek. Cywilizacje najpierw uczą się, jak zniszczyć siebie, a dopiero potem przychodzi czas na jednoczenie, gdy jest już za późno. Może dlatego wszechświat jest cichy, ponieważ jest pełen cywilizacji, które celowo zniszczyły siebie lub wyginęły w wyniku zmian środowiskowych, które same spowodowały.
Zagrożenia zewnętrzne i konieczność migracji
Jest również oczywiście cały zakres zagrożeń zewnętrznych, które niestety możemy już być pewni. Wiemy na pewno, że Słońce zniszczy życie na Ziemi. Wiemy, że duże obiekty regularnie uderzają w Ziemię. Wiemy, że różnorodność gatunków fluktuuje i wiemy, że kiedyś rzeki płynęły na Marsie. Ziemia nie jest miejscem stworzonym dla ludzi. Jest to stale zmieniający się obiekt, którego warunki w tym momencie geologicznym pasują do naszych wrażliwych organizmów.
Dzieląc ludzkość na dwie planety w Układzie Słonecznym, natychmiast stajemy się odporni na czynniki wewnętrzne i asteroidy. Zniszczenie jednej planety nie oznacza już zniszczenia całej rasy. Jednak nadal istnieje problem ze Słońcem, dlatego musimy osiedlić sąsiednie układy gwiazdowe. Układy gwiazdowe kolonizują kilka pobliskich układów gwiazdowych i stajemy się odporni na czynniki wewnętrzne, asteroidy i aktywność macierzystych gwiazd.
Ekspansja w całej galaktyce
Ale nadal możemy być zagrożeni przez coś większego, jak na przykład wybuch supernowej lub wojna między układami. Chociaż dzisiaj może to brzmieć jak fantazja, musimy również kolonizować bardzo odległe układy w różnych punktach galaktyki. W takim momencie ludzkość staje się nieśmiertelną rasą w galaktyce. Po prostu nie ma siły, która mogłaby nas teraz zagrozić.
Ostateczny cel ekspansji
Odległości i nasza liczba są tak duże, że autodestrukcja jest również niemożliwa. Nic nas wtedy nie powstrzyma. I jeśli w międzyczasie nie spotkamy innej, bardziej zaawansowanej cywilizacji, to człowiek stanie się władcą naszej Galaktyki i zacznie swoją ekspansję na inne. To jedyny sposób, aby zapewnić ciągłość naszego gatunku w nieskończoność.