W naszym Układzie Słonecznym planety poruszają się z różnymi prędkościami orbitalnymi, co sprawia, że ich pozycje zmieniają się w sposób ciągły i nieprzewidywalny dla ludzkiego oka. W przyspieszonych symulacjach komputerowych łatwo zauważyć, że ich ruch prędzej czy później doprowadzi do mniej lub bardziej precyzyjnego ułożenia się w coś, co może przypominać linię z perspektywy Ziemi. Nawet jeśli planety faktycznie utworzyłyby prostą linię w tym dwuwymiarowym układzie, nie oznacza to, że będzie to prosta linia w trzech wymiarach.
Trójwymiarowa natura orbit
Przeciwieństwem idealnego wyłiniowania jest różne nachylenie orbit poszczególnych planet względem siebie. Gdyby wszystkie planety poruszały się na wspólnym płaszczyźnie, można by na przykład regularnie obserwować przejście Wenus przez tarczę Słońca. Jednak to nie był ostatni taki przebieg, który zaobserwowaliśmy za pomocą urządzeń pomiarowych w 2012 roku. Następny taki trend widoczny z terenu obecnej Polski miał miejsce również w tym samym roku.
Statystyka konfiguracji planet
Konsekwencją nachylenia orbit jest więc znacznie mniejsza szansa na ułożenie się planet w linii prostej. Ponadto, szansa jest mniejsza, im więcej planet chcemy zobaczyć w linii. Robiąc takie zdarzenie prawie niemożliwym dla ośmiu planet, jest to stosunkowo częste, gdy kilka planet ułoży się w pewnych rozsądnych granicach odchylenia od idealnej linii, które możemy nadal uważać za godne obserwacji.
Mity astrologiczne i zagrożenia
Oczywiście, tego typu wydarzenia są nieopornym magnesem dla wszystkich proroków końca świata lub ofiar astrologii. Czy istnieje jakieś zagrożenie? Załóżmy na moment, że jeśli planety ułożą się w taki sposób, że Ziemia znajdzie się w linii między Słońcem a planetami zewnętrznymi, gigantyczne siły rozciągną Ziemię w obu kierunkach. Takie scenariusze są jednak czysto teoretyczne i nie mają pokrycia w faktach.
Wpływ grawitacji Jowisza
Jupiter jest 26 000 razy bardziej masywny niż Księżyc, ale ponieważ jest tak daleko, a grawitacja maleje z kwadratem odległości, jego wpływ na Ziemię jest znikomy. Wpływ grawitacji Jowisza na Ziemię wynosi zaledwie około 1 procent wpływu grawitacji Księżyca na Ziemię, a to przy najbliższej odległości Jowisza od Ziemi. Pozostałe planety wewnętrzne są jeszcze dalej i mają znacznie mniejszą masę niż Jupiter.
Historia konfiguracji
Poznajmy, kiedy ostatnio miało miejsce takie zdarzenie i co mówią o nim zapisy historyczne. Ostatnie ułożenie się Ziemi między Słońcem a Jowiszem miało miejsce w styczniu tego roku. Sytuacja występuje w 13 miesięcy jest opozycją Jowisza. Wróćmy do roku 1488, kiedy wszystkie giganty gazowe są dość blisko siebie.
Środek masy Układu Słonecznego
Wszystkie planety w Układzie Słonecznym znajdują się po tej samej stronie Słońca. W tym roku Nicolaus Copernicus obchodzi 13 lat. Za kolejne 25 lat rozpocznie pracę nad swoją największą pracą, rozpoczynając Kopernikańską Kanał. To niskie progi są również unikalne z innego powodu. Giganty gazowe wtedy pociągnęły środek masy Układu Słonecznego daleko poza powierzchnię Słońca i wszystko w Układzie Słonecznym orbitowało wokół punktu, który nie znajdował się w Słońcu.
Ruch obrotu ciał niebieskich
Te dwa obiekty o różnych kolorach witają się wzajemnie. Oba orbitują wokół wspólnego środka masy, który w tym przypadku jest dokładnie między nimi. Gdy jeden obiekt jest bardziej masywny, środek masy przesuwa się bliżej środka i oba obiekty kontynuują orbitę wokół tego bardzo punktu. Gdy różnica masy jest jeszcze większa, środek masy może znajdować się wewnątrz bardziej masywnego obiektu, a ruch będzie wyglądał tak lub nawet tak.
Wzór na środek masy
Ale nawet jeśli jeden z ciał jest nieproporcjonalnie bardziej masywny niż drugi, ich środek masy nigdy nie będzie dokładnie w centrum jednego z nich. Oba zawsze orbitują wokół wspólnego środka masy, nawet planeta i pinheady. Tak samo dzieje się z Ziemią i Księżycem. Możemy obliczyć środek masy układu Ziemia-Księżyc za pomocą wzoru pokazanego tutaj.
Podsumowanie
Po pierwsze, znajduje się on około 1 700 kilometrów pod naszymi stopami, zakładając, że Księżyc jest bezpośrednio nad głową. Jest to podobne w całym Układzie Słonecznym. Masa Słońca jest ogromna i często środek masy całego układu znajduje się wewnątrz naszej gwiazdy. Tyl