Każdy człowiek potrzebuje czasu dla siebie, jednak spokojna samotność ma zupełnie inne działanie niż wymuszona izolacja. W pierwszym przypadku relaks przynosi korzyści, redukując poziom stresu i pozwalając na regenerację. Gdy jednak brak kontaktu z innymi staje się narzucane i trwałe, skutki mogą być zaskakująco rozległe i destrukcyjne. Choć różne osoby doświadczają różnych efektów w różnych momentach, objawy mają tendencję do nasilania się i utrwalania się im dłużej trwa izolacja.
Wpływ na układ hormonalny i fizjologiczny
Gdy ktoś jest nieprzymusowo uwięziony w jednym miejscu bez końca – przez dni, tygodnie, miesiące, a nawet lata – samemu i bez zadań produkcyjnych, jego ciało prawdopodobnie przechodzi liczne zmiany. Wczesne stadium może wiązać się z nagłym wzrostem hormonów stresu, a wraz z upływem czasu ten stres może stać się przewlekły. Organizm reaguje na brak bodźców zewnętrznych, co prowadzi do fizjologicznego napięcia, które trudno jest złagodzić bez interakcji z otoczeniem.
Utrata poczucia rzeczywistości i tożsamości
Interakcje społeczne i znaczące działania są niezbędne dla stabilności emocjonalnej. Może to być dlatego, że dostarczają nam tego, co badacze nazywają testowaniem rzeczywistości społecznej – rodzaj deski do golenia, na którym możemy ocenić, jak racjonalne są nasze postrzeganie. Zatem, gdy ktoś jest pozbawiony takich form komunikacji i zadań, jego poczucie tożsamości i rzeczywistości staje się zagrożone. Myśli kręgą się, a impulsy biorą kierownictwo, przygotowując scenę dla depresji, obsesji, myśli samobójczych, a u niektórych osób także dla iluzji i halucynacji.
Zmiany strukturalne w mózgu
Z czasem to przedłużone pobudzenie może sprawić, że układ limbiczny mózgu, który reguluje strach i stres, stanie się szczególnie reaktywny i nadmiernie aktywny. W międzyszy kora przedczołowa, centrum mózgu odpowiedzialne za rozumowanie i ocenę moralną, może się kurczyć, co upośledza koncentrację, pamięć i kognicję. Ogólnie rzecz biorąc, równowaga przesuwa się z racjonalnego myślenia ku emocjonalności. I gdy ktoś pozostaje w tym stanie, nierównowaga staje się zakorzeniona, czyniąc go bardziej podatnym na ataki lęku, gniewu i irracjonalnych działań.
Symptomy fizyczne i zaburzenia snu
Izolacja wpływa również na inne aspekty zdrowia osoby. Mogą stracić poczucie czasu i mieć trudności ze snem. Są bardziej narażeni na odczuwanie kołatania serca, bólów głowy, zawrotów głowy i nadwrażliwości. Mogą również tracić na wadze z powodu problemów trawiennych wywołanych stresem i słabego apetytu. Te objawy fizyczne są bezpośrednim odzwierciedleniem ciężaru psychicznego, który musi niesić organizm w warunkach całkowitego odcięcia od świata zewnętrznego.
Możliwe strategie radzenia sobie
Można spróbować sobie poradzić, ustanawiając najzdrowszą rutynę możliwą w ekstremalnych okolicznościach, w tym intensywny trening, czytanie i pisanie. Ale to może zrobić tylko tyle. Te działania pomagają utrzymać pewien poziom funkcjonalności, ale nie mogą całkowicie zrekompensować braku interakcji społecznej. Organizacja Narodów Zjednoczonych, wiele organizacji praw człowieka oraz eksperci klasyfikują ten rodzaj wymuszonej, przedłużonej izolacji jako tortury. I mimo to jest czymś, z czym mierzą się więźniowie w wielu krajach.
Historia indywidualnego uwięzienia
Inną nazwą jest indywidualne uwięzienie lub ograniczony zakwaterowanie, praktyka ta jest najbardziej powszechna w Stanach Zjednoczonych. W 2019 roku ponad 120 000 więźniów amerykańskich przebywało w indywidualnym uwięzieniu, spędzając 22 do 24 godzin dziennie w większości bez okien komorach o wymiarach około sześciu na dziewięć stóp. Grupy quakers wprowadziły indywidualne uwięzienie do więzień w Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 1700. jako alternatywę dla kary cielesnej, wierząc, że może to doprowadzić do refleksji i pokuty – stąd nazwa penitencjarny. Ale praktyka szybko spotkała się z krytyką, od postaci publicznych aż po Sąd Najwyższy.
Krytyka społeczna i współczesne zastosowanie
Charles Dickens na przykład skazał indywidualne uwięzienie jako gorsze niż każda tortura ciała. Jego użycie zmalało, ale potem, w latach 80., wraz z bardziej karzącymi, twarde na przestępczość prawami, populacja więzienna w USA eksplodowała. Gdy więzienia stały się zatłoczone, incydenty protestów, buntów i przemocy rosły, a władze więzienne coraz częściej używały indywidualnego uwięzienia do utrzymania kontroli. Wielu ludzi zostało umieszczonych w indywidualnym uwięzieniu za drobne, nieprzemocne wykroczenia, takie jak mówienie do gardy więziennego. A indywidualne uwięzienie jest szkodliwe dla wszystkich, ale wielu, którzy je doświadczyli, ma wcześniej istniejące zaburzenia zdrowia psychicznego, które tylko pogłębia.
Podsumowanie zagrożenia dla zdrowia psychicznego
Całkowite odcięcie od ludzi prowadzi do stanu, w którym umysł nie jest w stanie funkcjonować normalnie. Brak bodźców sensorycznych i społecznych powoduje, że mózg zaczyna generować własne obrazy i dźwięki, co prowadzi do halucynacji. Jest to stan, który wymaga natychmiastowej interwencji i powrotu do środowiska społecznego. Bez niego ryzyko trwałego uszkodzenia funkcji poznawczych rośnie z każdym dniem izolacji.