Witamy wszystkich czytelników w fascynującym świecie fantazji, gdzie granica między rzeczywistością a marzeniem jest często bardzo płynna. Nasza podróż prowadzi nas bezpośrednio do serca ludzkiej wyobraźni, odkrywając niezwykłe korzyści płynące z posiadania towarzyszy tylko dla nich widocznych.
Kim są Amia i Zelba?
Zaczynamy naszą opowieść od poznawania postaci Amii oraz jej wyjątkowej przyjaciółki, którą nazywa się Zelba. Te dwie istoty są nierozłączne od prawie roku dzieleni sekrety, grając w gry i rządząc nad własnymi wymyślonymi królestwami.
Amia kocha rozmawiać z każdym dostępnym towarzyszem, podczas gdy Zelba okazuje się być świetnym słuchaczem gotowym na każde przygody. Czasem Amia wpada w tarapaty ze złymi pomysłami, ale Zelba zawsze idzie za nimi bez wahania.
Rzeczywistość kontra fantazja
Warto zauważyć wyraźną różnicę między tymi dwoma postaciami – Amia jest bardzo realna i ugruntowana w świecie fizycznym, podczas gdy Zelba... nie. Niektórzy rodzice mogą martwić się o dzieci mających towarzyszy których nie widzą ani usłyszeć.
Jednak eksperci potwierdzają że wyimaginowani towarzysze są normalną częścią rozwoju psychicznego wielu młodych ludzi na całym świecie. W rzeczywistości nawet zapewniają specjalny rodzaj wsparcia, którego prawdziwi przyjaciele często nie mogą zapewnić w codziennym życiu.
Skąd biorą się wyimaginowani towarzysze?
Aby zrozumieć ten fenomen musimy najpierw zbadać co skłania pewne dzieci do tworzenia tych fikcyjnych postaci. Najczęściej ich twórcy po prostu szukają kogoś do zabawy i wspólnej przygody w świecie pełnym niespodzianek.
Wyimaginowani przyjaciele są zazwyczaj tworzeni przez dzieci około 3 do 4 lat które nie mają rodzeństwa w podobnym wieku. Te dzieci mają tendencję do bycia towarzyskimi i lubią towarzystwo więc wymyślają więcej z tego co im się podoba.
Korzyści dla rozwoju mowy
Choć prawie wszystkie dzieci lubią grać w role, te które mają niewidzialnych przyjaciół są szczególnie zapatrzone w gry wyobraźniowe. Jedno badanie nawet wykazało że te dzieci były lepszymi opowiadaczami historii co sugeruje że wyobrażanie sobie przyjaciów może pomóc w rozwoju językowym i poznawczym.
Czy to wpływa na inteligencję?
Poza miłością do fantazji i towarzyszenia eksperci nie znaleźli żadnych istotnych różnic w osobowości czy inteligencji między dziećmi które mają wyimaginowanych przyjaciół a tymi ich nie posiadają. Niewidoczne postacie same w sobie mogą być zwierzętami realnymi lub fikcyjnymi ludźmi wszystkich wieków i kształtów.
Różnice kulturowe
Te manifestacje różnią się od miejsca do miejsca co ciekawie pokazuje wpływ środowiska na wyobraźnię. Badanie z 2004 roku wykazało że około 67 proc dzieci w USA poniżej 8 roku życia miało niewidzialnych towarzyszy podczas gdy w Japonii uosobione przedmioty były znacznie bardziej powszechne.
Różnorodne role fikcyjnych postaci
Te fikcyjne postacie nie tylko wyglądają inaczej ale także pełnią różnorakie role w życiu swoich twórców. Wielu z nich to towarzysze gry i poufni doradcy ale inni są kozłami ofiarnym asystentami do spraw bieżących lub niemowlętami potrzebującymi opieki.
Emocje pod kontrolą
To szeroki zakres powoduje że badacze zazwyczaj nazywają je niewidzialnymi lub wyimaginowanymi towarzyszami ponieważ nie są zawsze przyjaciółmi w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. W rzeczywistości badacze zgłaszali nawet dzieci które walczyły ze swoim wyimaginowanym towarzyszem lub były aktywnie przestraszone nimi.
Ćwiczenie radzenia sobie z emocjami
Takie sytuacje mogą martwić rodziców ale nie są one całkowicie normalne i również podkreślają specjalną moc wyimaginowanych towarzyszy. Każda z tych postaci jest zaprojektowana aby spełniać potrzeby lub pragnienia jej twórcy w sposób bezpieczny.
Przyszłość fantazji
Tworząc przerażającego niewidzialnego towarzysza dziecko może eksperymentować z odczuwaniem strachu i sposobem jego pokonania bez konsekwencji. Rozwiązywanie wyimaginowanych sporów pozwala dzieciom ćwiczyć radzenie sobie z konfliktami a rozwiązywanie tych sporów może pomóc im odkryć empatię i opiekę.
W tych i innych sposób niewidzialni towarzysze dają rozwijającym się dzieciom możliwość eksplorowania emocji i interakcji społecznych na ich własnych warunkach. I ponieważ badania konsekwentnie pokazują że dzieci wiedzą że te postacie są wyimaginowane dzieci zawsze są w kontrolie nawet wtedy gdy nie wygląda na to.
W miarę jak dzieci zaczynają robić przyjaciół w szkole około 5 lub 6 roku życia mówią o swoich wyimaginowanych towarzyszach coraz mniej często. Mówiąc to czas który spędzili z tymi fikcyjnymi postaciami ma korzyści na całe życie związane z lepszym rozumieniem innych ludzi.
Badania sugerują że gra w role wzmacnia teorię umysłu dziecka co jest naszą zdolnością do rozumienia wyobrażania sobie i przewidywania myśli innych osób. Jest to nasza zdolność do rozumienia wyobrażania sobie i przewidywania zachowań ludzi wokół nas.