Unikalne pochodzenie i długowieczność gatunku
Nasze wiedzę o tych zwierzętach kształtują badania prowadzone od wielu lat przez naukowców z całego świata. Okazuje się, że ich linia ewolucyjna rozdzieliła się od pozostałych naczelnych około 70 milionów lat temu, czyli w epoce panowania T-Rexa.
Specyfika poruszania się po drzewach
Lory wolnożyjące charakteryzują się niezwykle powolnym tempem przemieszczania się między gałęziami. Każdego wieczora, tuż przed zachodem słońca, opuszczają swoje pastwiska i zaczynają nocną wędrówkę po koronach drzew.
Specjalizacja mięśniowa
Różnią się one od innych naczelnych proporcjami włókien mięśniowych. Posiadają znacznie więcej wolnokurczliwych włókien, które pozwalają im na długotrwałe utrzymywanie pozycji bez szybkiego zmęczenia.
Dodatkowe kręgi w obojczyku
Anatomia tych zwierząt obejmuje dodatkowe kręgi w okolicy szyi i klatki piersiowej. Ta cecha ułatwia im zginanie ciała oraz precyzyjne poruszanie się wśród gąszczu liści.
Metody żywienia
Są to wszystkożerne stworzenia, które w swojej diecie znajdują owady, nektar i owoce. Posiadają charakterystyczny układ zębów zwany kołowym rzędem, który wykorzystują do wydrapywania soku z kory drzew.
Wydzielanie jadu
Jedynym na świecie ssakiem posiadającym zdolność do wytwarzania trujących substancji są właśnie lory. Ich układ odpornościowy pozwala im neutralizować toksyny zawarte w żywicy, którą spożywają.
Mechanizm użądlenia
Gdy czują zagrożenie, zwierzęta te podnoszą ręce i wydzielają trującą ciecz z gruczołów umiejscowionych na brodzie. Po zmieszaniu ze śliną tworzy się potężna trucizna zdolna do wywołania silnego bólu u ofiary.
Obrona przed pasożytami
Toksyczny olej, którym smarują swoje futro, skutecznie eliminuje pasożyty. Dzięki temu lory mają znacznie mniej owadów i roztoczy niż inne ssaki zamieszkujące te tereny.