Z głębokim żalem w sercach przyjęliśmy wiadomość o odejściu do Domu Ojca Pani Bożeny Jawor, która przez wiele lat była nieodłączną postacią na arenie lokalnej polityki i kultury. Była ona dawną zastępczynią prezydenta Miasta Nowego Sącza oraz przewodniczącą Rady Miasta, co świadczy o ogromnym zaufaniu, jakim cieszyła się wśród kolegów z samorządu i mieszkańców. Jej życie było przykładem niezłomnego oddania sprawie publicznnej oraz troski o dobro wspólne regionu. Urodzona 20 kwietnia 1952 roku w Nowym Sączu, Bożena Jawor wychowała się w mieście, które kochała i któremu poświęciła całą swoją energię zawodową oraz społeczną. Jej ślad po niej jest nie do wymazania z historii Sądecczyzny.
Świadectwo jej intelektualnej pasji stanowiło wykształcenie zdobyte na najwyższym poziomie, które pozwoliło jej skutecznie realizować misję edukacyjną. Była absolwentką II Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Sączu, a następnie kontynuowała naukę na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu oraz na Uniwersytecie Rzeszowskim, gdzie studiowała polonistykę. Te studia dały jej solidne fundamenty do tego, by przez dwadzieścia dziewięć lat uczyć języka polskiego w Zespole Szkół Budowlanych w Nowym Sączu. W tamtym okresie wychowywała kolejne pokolenia młodzieży, kultywując szacunek dla słowa pisanego i mówionego oraz dbając o wysokie standardy kultury osobistej uczniów. Jej praca nauczycielska była fundamentem jej późniejszej działalności publicznej.
Przez lata Bożena Jawor angażowała się w samorządowość z niezwykłą rzetelnością, która stała się jej znakiem rozpoznawczym w oczach współpracowników i przeciwników politycznych. Jako wieloletnia radna miasta, wnosiła do debaty merytoryczną wiedzę oraz wrażliwość na codzienne problemy zwykłych mieszkańców Nowego Sącza. W trudnych momentach decyzyjnych zawsze kierowała się wiernością własnym wartościom etycznym i moralnym kompasem, który wyznaczał jej drogę. Jej wkład w kształtowanie struktury samorządu lokalnego jest ogromny i pozostanie zapisany w annałach miasta na długie lata jeszcze. Łączyła w sobie kompetencje administracyjne z ludzkim ciepłem, co czyniło ją wyjątkową postacią.
Osobnym rozdziałem w jej biografii jest działalność społeczna i kulturalna, którą rozwijała z nieustannym zapałem przez całe swoje życie zawodowe. Jako wieloletnia prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Nowym Sączu, położyła niezmiernie duże zasługi na polu rozwoju społecznego oraz duchowego lokalnej społeczności. Dzięki jej osobistemu zaangażowaniu i wizjonerskiemu myśleniu, klub stał się prawdziwym miejscem dialogu, formacji intelektualnej oraz spotkań ludzi dobrej woli z różnych środowisk. Inspirowała innych do aktywności obywatelskiej, budując wspólnotę opartą na wzajemnym szacunku, konstruktywnej rozmowie i wartościach chrześcijańskich. Jej praca tam była inspiracją dla wielu osób szukających sensu w codziennym życiu.
Wspominając Bożenę Jawor, musimy podkreślić, że odeszła osoba niezwykle ceniona i szanowana nie tylko za osiągnięcia zawodowe, ale przede wszystkim za charakter. Dla wielu z nas była ona nauczycielką, mentorką oraz autorytetem, do którego można było wracać w poszukiwaniu mądrej rady lub pocieszenia. Jej dorobek intelektualny i dobre imię pozostaną w naszej pamięci jako przykład godnej podziwu postawy wobec życia i służby bliźniemu. Rodzinie, bliskim, przyjaciołom oraz współpracownikom Zmarłej składamy wyrazy najgłębszego współczucia z tej trudnej straty. Niech ziemia będzie im lekka, a pamięć o niej trwała.
Warto też wspomnieć o tym, jak bardzo jej obecność była czuwalna w codziennym życiu miasta i jego instytucji kultury czy edukacji. Jej słowo miało wagę, ponieważ zawsze opierało się na faktach oraz głębokim zrozumieniu kontekstu historycznego i społecznego regionu sądeckiego. Nie bała się trudnych tematów, ale zawsze starała się rozwiązywać konflikty poprzez dialog a nie konfrontację, co było rzadkością w tamtym czasie. To podejście sprawiło, że nawet osoby o odmiennej opinii politycznej szanowały jej argumenty i chęć do kompromisu na rzecz dobra ogółu mieszkańców regionu. Jej sposób bycia jest wzorem dla dzisiejszych liderów lokalnych.
Edukacja była dla niej priorytetem, dlatego też tak bardzo dbała o to, aby młodzież wychowywana w szkołach budowlanych miała dostęp do wysokiej jakości nauczania literatury i języka. Wiedziała, że kultura słowa jest podstawą cywilizowanego życia społecznego oraz demokratycznych procesów decyzyjnych w państwie prawa. Jej lekcje były nie tylko przyswajaniem wiedzy merytorycznej, ale także kształtowaniem postaw obywatelskich i odpowiedzialności za własne czyny wobec innych ludzi. Wielu jej byłych uczniów dziś zajmuje ważne miejsca w życiu gospodarczym i społecznym regionu, co jest dowodem na skuteczność jej metodyki. Ona sama była żywym przykładem ciągłego rozwoju osobistego.
Działalność w Klubie Inteligencji Katolickiej pozwoliła jej na łączenie różnych grup społecznych, które często nie miały ze sobą kontaktu w codziennym życiu miasta. Organizowane spotkania stały się forum wymiany poglądów, gdzie mogły zderzyć się różne światopoglądy w atmosferze szacunku i otwartości na drugą stronę dyskusji. To właśnie ona była tym mostem łączącym inteligencję akademicką z pracującymi ludźmi oraz przedstawicielami duchowieństwa lokalnej parafii rzymskokatolickiej. Jej wizja integracji społecznej poprzez kulturę i religię była bardzo wyprzedzająca jej czasy i aktualna do dnia dzisiejszego w wielu aspektach. Dzięki niej Nowy Sącz zyskał na prestiżu kulturalnym.
Jej odejście to strata nie tylko dla rodziny, ale także dla całego środowiska samorządowców oraz działaczy kultury regionu sądeckiego. Pustka po niej będzie odczuwalna w Radzie Miasta, gdzie jej głos był zawsze słyszalny i ważny przy podejmowaniu kluczowych decyzji urbanistycznych czy społecznych. Wspominamy ją jako kobietę silnego charakteru, ale jednocześnie empatyczną i gotową do pomocy każdemu, kto tego potrzebował w trudnej sytuacji życiowej. Jej pamięć będzie trwała dzięki licznym inicjatywom, które zainicjowała lub wspierała przez dekady swojej aktywności społecznej na terenie miasta. Będziemy tęsknić za jej energią.
Zakończmy ten artykuł wyrazami najgłębszego współczucia dla najbliższych Bożeny Jawor, którzy muszą teraz stawić czoła ogromnemu bólu po stracie tak bliskiej i kochanej osoby. Niech ich wspiera pamięć o dobrych chwilach spędzonych z nią oraz świadomość jej niezwykłych zasług dla wspólnoty lokalnej. My, jako media lokalne, mamy obowiązek upamiętnić ją w sposób godny jej życia i dokonanych przez nią wielkich rzeczy na rzecz Nowego Sącza. Bądźmy wdzięczni za czas, jaki moglibyśmy spędzić z tak wybitną osobowością publiczną w naszej społeczności sądeckiej regionu polskiego. Spoczęła w pokoju.