Obudziłem się dziś rano z ciężkim sercem, czytając wiadomości o nagłej śmierci Bożeny Jawor. Jako redaktor lokalnej prasy, miałem okazję wielokrotnie obserwować jej pracę na rzecz Nowego Sącza, ale to bezpośrednie reakcje mieszkańców uderzyły we mnie najsilniej. Nie było to zwykłe odejście urzędniczki czy polityczki, lecz utrata człowieka, który stał się symbolem zaangażowania obywatelskiego w naszym regionie. Przeglądając profile społecznościowe, widzę falę smutku, która nie ma granic i której źródłem jest prawdziwa miłość do tej kobiety. Ludzie piszą o niej z niezwykłym ciepłem, podkreślając jej otwartość na dialog i chęć pomocy każdemu, kto tego potrzebował.
Bożena Jawor nie traktowała swojej funkcji wiceprezydenta miasta oraz przewodniczącej Rady Miasta jako przywileju, lecz jako ciężkiej odpowiedzialności. Przez wiele lat życia oddała się służbie publicznej, dbając o to, by głos mieszkańców był słyszalny w najważniejszych decyzjach miejskich. Jej praca nie ograniczała się jednak wyłącznie do sal posiedzeń czy spotkań z urzędnikami innych rangi. Zawsze znajdowała czas na rozmowę przy kawie, na wysłuchanie problemów zwykłych ludzi oraz na wsparcie inicjatyw lokalnych organizacji pozarządowych. To właśnie ta ludzka skromność i dostępność czyniły ją tak wyjątkową postacią w życiu publicznym Sądeckiego.
Wspomnienia o niej jako nauczycielki i mentorki są szczególnie wzruszające, ponieważ pokazywały jej drugie oblicze poza polityką. Dla wielu uczniów była nie tylko źródłem wiedzy, ale przede wszystkim osobą, która potrafiła zainspirować do marzeń i działania. Jej metody nauczania opierały się na szacunku, cierpliwości oraz wierze w potencjał każdego człowieka, niezależnie od jego pochodzenia czy sytuacji życiowej. Wielu obecnych działaczy społecznych i liderów lokalnych przyznaje otwarcie, że to ona pokazała im drogę do aktywnego obywatelstwa. Jej wpływ na młode pokolenia będzie odczuwalny przez wiele kolejnych lat, nawet jeśli sama już nie będzie mogła tego zobaczyć.
Nowy Sącz stracił osobę, która kochała to miasto tak mocno, jakby była jego częścią organiczną. Nie ma w tym przesady, ponieważ Bożena Jawor poświęciła mu najlepsze lata swojej młodości i dojrzałości, nie oszczędzając sił ani czasu. Jej wizja rozwoju miasta była pragmatyczna, ale jednocześnie pełna empatii dla potrzeb słabszych grup społecznych. Dbała o to, by urbanistyka i modernizacja szły w parze z zachowaniem lokalnego charakteru oraz tradycji regionu sądeckiego. Dziś, patrząc na miasto, trudno nie zauważyć jej wpływu na wiele realizowanych projektów oraz inicjatyw kulturalnych.
Reakcje w mediach społecznościowych są dla mnie potwierdzeniem tego, jak bardzo zintegrowana była społeczność nowosądecka wokół tej postaci. Nie widzę tam politycznych podziałów ani sporów o przeszłość, lecz jedynie czyste wyrazy współczucia i wdzięczności za lata wspólnej pracy. Ludzie dzielą się historiami anegdotycznymi, które pokazują jej poczucie humoru, życzliwość oraz zdolność do pojednania nawet najbardziej skłóconych stron w lokalnych konfliktach. To dowód na to, że prawdziwy lider to nie ten, który rządzi, ale ten, który łączy ludzi wokół wspólnych wartości i celów.
Jako obserwator życia publicznego, często zastanawiam się nad tym, co naprawdę pozostaje po politykach i działaczach lokalnych. W przypadku Bożeny Jawor odpowiedzią są relacje międzyludzkie oraz zaufanie, które zbudowała w oczach swoich rodaków. Nie zostawiła po sobie monumentalnych pomników, ale zbudowała fundamenty dobra społecznościowego, na których opiera się spójność naszej wspólnoty miejskiej. Jej dziedzictwem jest kultura dialogu i przekonanie o tym, że każdy ma prawo do bycia słyszanym w sprawach dotyczących jego otoczenia. To lekcja, której powinniśmy się uczyć na co dzień, nie tylko w dniach żałoby.
Smutek po jej odejściu jest powszechny, ale równocześnie towarzyszy mu poczucie dumy z faktu, że żyliśmy w czasach, gdy mogliśmy mieć do czynienia z takimi osobowościami. Bożena Jawor przypominała nam wszystkim o tym, jak ważne jest angażowanie się w sprawy publiczne bez oczekiwania nagród czy uznania. Jej przykład pokazuje, że nawet na poziomie lokalnym można dokonywać rzeczy wielkich, jeśli robi się je z serca i dla dobra wspólnego. W dobie coraz większej apatii społecznej, jej postawa jest jak świeże powietrze, które wprawdzie nie leczy wszystkich ran, ale daje nadzieję.
Wspominam też o tych momentach, gdy widziałem ją na ulicach Nowego Sącza, rozmawiającą z mieszkańcami przy kasie w sklepie czy czekającą na autobus. Nie unikała kontaktu z rzeczywistością codziennego dnia, co czyniło ją bliską każdemu z nas niezależnie od statusu społecznego. Ta autentyczność jest rzadka w świecie polityki, gdzie często liczą się tylko wizerunek i hasła wyborcze. Bożena Jawor nie potrzebowała maski, ponieważ jej działania mówiły same za siebie i budowały mosty tam, gdzie inni widzieli mury niedomówień.
Żegnając ją dziś, stajemy nie tylko przed osobistą stratą, ale także przed wyzwaniem kontynuowania dzieła, które rozpoczęła. Musimy pamiętać o jej wartościach: szacunku do drugiego człowieka, dbałości o lokalne środowisko oraz gotowości do pomocy w trudnych chwilach. To na nas, pozostałych przy życiu, spada odpowiedzialność, by te zasady nie stały się jedynie pięknymi słowami w nekrologach. Niech jej pamięć będzie inspiracją dla przyszłych liderów Nowego Sącza, którzy wezmą sprawy miasta w swoje ręce.
Na koniec chcę wyrazić najgłębsze współczucie rodzinie i bliskim Bożeny Jawor w tym trudnym momencie. Trudno jest znaleźć odpowiednie słowa pocieszenia, gdy odeszła osoba taka jak ona, która dawała tyle ciepła otoczeniu. Niech ziemia będzie miękka kobiecie, która tak bardzo kochała nasz region i oddała mu tak wiele lat swojego życia. Nowy Sącz będzie tęsknił za jej uśmiechem, mądrością oraz niezawodnym wsparciem w każdym ważnym kroku rozwoju miasta.